Κάποτε ψηλά στον ουρανό, η γη και ο ήλιος αποφάσισαν να κάνουν δυο παιδιά. Τη Μέρα και τη Νύχτα, δύο δίδυμα μωρά!
Όμως η Μέρα και η Νύχτα δεν μοιάζουν καθόλου παρόλο που είναι δίδυμες! Η Μέρα είναι πάντα χαρούμενη και φωτεινή, ενώ η Νύχτα είναι πάντα θυμωμένη και θέλει να ξεφορτωθεί τη Μέρα. Κάποια στιγμή της ήρθε μια ιδέα. Θα έδιωχνε την αδελφή της μακριά. Σαν το άκουσε αυτό η Μέρα άρχισε να τρέχει να σωθεί, όμως αυτή, όπως και η αδελφή της είναι πολύ αργές και δεν τρέχουν γρήγορα.
Ξοπίσω απ' τη Μέρα τρέχει η Νύχτα μα να την πιάσει δεν μπορεί! Έτσι η Μέρα τρέχει γύρω από τη γη για να ξεφύγει. Όταν λοιπόν η Μέρα σταματά για να ξεκουραστεί, όλα είναι φωτεινά και έχουμε μέρα, ενώ όταν η Νύχτα σταματά να ξεκουραστεί έχουμε σκοτάδι, δηλαδή νύχτα!
Όμως η Μέρα και η Νύχτα δεν μοιάζουν καθόλου παρόλο που είναι δίδυμες! Η Μέρα είναι πάντα χαρούμενη και φωτεινή, ενώ η Νύχτα είναι πάντα θυμωμένη και θέλει να ξεφορτωθεί τη Μέρα. Κάποια στιγμή της ήρθε μια ιδέα. Θα έδιωχνε την αδελφή της μακριά. Σαν το άκουσε αυτό η Μέρα άρχισε να τρέχει να σωθεί, όμως αυτή, όπως και η αδελφή της είναι πολύ αργές και δεν τρέχουν γρήγορα.
Ξοπίσω απ' τη Μέρα τρέχει η Νύχτα μα να την πιάσει δεν μπορεί! Έτσι η Μέρα τρέχει γύρω από τη γη για να ξεφύγει. Όταν λοιπόν η Μέρα σταματά για να ξεκουραστεί, όλα είναι φωτεινά και έχουμε μέρα, ενώ όταν η Νύχτα σταματά να ξεκουραστεί έχουμε σκοτάδι, δηλαδή νύχτα!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου